proaktywnie.pl

@May: Dobry duchu tego forum!

Co do stycznia. U mnie podziałało wlewanie w siebie litrów wody (pewnie musisz wziąć poprawkę ile tych litrów będzie u Ciebie). Nie mogłem odstawić coli (uzależnia cholerstwo), ale jak sobie przez tydzień piłem wodę dużo bardziej niż jej potrzebowałem zadziałało mega. No i obowiązkowa zielona herbata z opuncją oczywiście .

Witam w Nowym Roku!

Daszek napisał:

W zasadzie będziesz miała bardzo przyjemny ten rok

Dzięki za uświadomienie mi tego, masz rację Nie myślałam w ten sposób, a przecież o to właśnie mi chodziło - żeby w tym roku było przyjemnie, żeby się bawić i wszystko robić z własnej woli (dla odmiany od poprzednich lat, kiedy czułam straszną presję z zewnątrz) i z przyjemnością.

Daszek napisał:

Jeśli chodzi o sierpień i ćwiczenia w domu, to mogę Ci polecić wszelkie zestawy ćwiczeń na płytkach, które ukazują się w gazetach sportowych i o zdrowiu (nie wiem, czy mogę tu podać tytuły ). Ja z nimi ćwiczę i wprost je uwielbiam.

Tytuły możesz mi podesłać, zwłaszcza jeśli jakąś płytkę szczególnie polecasz, zdobędę sobie. Pomysł jest dobry, kiedyś też korzystałam z kilku takich zestawów, dobrze, że mi o tym przypomniałaś, bo rzeczywiście zdawało egzamin. Pomimo strasznych zakwasów to był chyba mój najdłużej utrzymany program treningowy
W ogóle dzięki za twój wpis, naprawdę bardzo mi poprawił humor i motywację

A wracając do dziennika - jestem przeziębiona, znów. Tydzień przeleżałam na zwolnieniu, na początku odpoczywając (będzie mi tego brakowało), ale dość szybko postanowiłam nie tracić tego czasu i jednak porobić coś pożytecznego, co nie koliduje z wygrzewaniem się, piciem herbaty z miodem i cytryną i łykaniem tabletek. Nadrobiłam zaległości mailowe od października zeszłego roku, zaczęłam porządki na dysku, a przede wszystkim - z czego jestem naprawdę dumna - powtórzyłam sobie znaki z połowy podręcznika (a to dla mnie, zresztą chyba dla większości uczących się japońskiego, najmniej przyjemna sprawa). Miałam sporo czasu na myślenie jak to robić najskuteczniej i najmniejszym wysiłkiem i przypomniała mi się myśl z zeszłego roku - bardzo odkrywcza - żeby nie zapominać, co działało i używać tego dalej. Dlatego zrobiłam sobie fiszki, bo przy matmie naprawdę działały.

Teraz tylko muszę systematycznie powtarzać. Od czasu do czasu jeszcze mnie złości, że przecież uczyłam się tego wszystkiego, poświęciłam tyle czasu, a teraz nic nie pamiętam. Ale na szczęście na to też już kiedyś wymyśliłam sposób. Polecam każdemu, kogo przy powtarzaniu też wkurza, że nic nie może sobie przypomnieć Przestałam nazywać powtórki powtórkami. Powiedziałam sobie, że żeby się czegoś nauczyć, trzeba się tego uczyć przynajmnij 5 razy. Od kiedy to się nie nazywa powtórki, tylko kolejne "nauki", już się nie denerwuję, że zamiast sobie powtarzać, czyli przypominać, muszę się uczyć jeszcze raz Dziwne, ale naprawdę pomaga.

Postanowienie styczniowe - już wiem, jaki mam problem. Nie wiem, jak go rozwiązać. Nie chodzi o to, że mam za dużą ochotę na słodycze. Mam dużą, ale potrafię ją oszukać, np. owocami, kawą albo moim ukochanym koncentratem pomidorowym Problem jest z asertywnością. Scenka jest taka: ktoś mnie częstuje czekoladą. Widzę, że chce być miły, chce mi poprawić humor, robi to specjalnie dla mnie. Jak odmówię, będzie mu przykro. Więc zjadam i udaję, że się cieszę, chociaż się złoszczę, że popsułam postanowienie. Totalne zero asertywności. W takim właśnie momencie już raz złamałam zasadę.
Ale przynajmniej wiem, że to nie znaczy, że mogę łamać ją dalej.

Dalej jestem chorawa, ale jutro już trzeba iść do pracy

Koniec stycznia. Czas podsumowania. Pod wieloma względami był to udany miesiąc. Dużo zrobiłam, nauczyłam się nowych rzeczy (zwłaszcza w pracy), podreperowałam stan oszczędności. Ale dopiero pod koniec miesiąca uświadomiłam sobie, że nie o to chodziło. Miało być ładowanie akumulatorów, a u mnie ciągle jest eksploatowanie ich. Staram się zrobić w ciągu dnia jak najwięcej, nie marnuję nawet chwilki, a nie mam już czasu ani chęci, żeby zrobić sobie dobry, zdrowy obiad/poćwiczyć/wyspać się, a czasem wieczorem nie chce mi się nawet zmyć makijażu

Dlatego zaczęłam sobie powtarzać, że teraz ja przede wszystkim. Mój czas ma być przeznaczany na mnie Od "fizycznej" strony, czyli tego, co zwykle określa się "dbaniem o siebie". Jeszcze o tym zapominam, jeszcze inne rzeczy wydają się ważniejsze, ale pracuję nad tym, żeby przerobić priorytety... Zobaczymy, jak pójdzie w lutym.

Połowa lutego. Ciągle mam nie takie priorytety, jakie planowałam. Najlepiej dalej idzie mi odhaczanie kolejnych pozycji z mojej listy "do zrobienia", bo daje mi to najwięcej satysfakcji i poczucie, że sprawy idą do przodu. Gorzej z dbaniem o siebie - jest coraz gorzej, coraz później kładę się spać, piję coraz więcej kawy, polepszam sobie samopoczucie niezdrowym jedzeniem - bo chcę zrobić jak najwięcej. Na krótką metę jest to pozytywne, ale na bardzo krótką, bo zużywam za mocno swoje i tak niezbyt wielkie zasoby Pewnie jakaś lekka odmiana pracoholizmu, tylko związana z "prywatnymi" zadaniami, się u mnie zaczyna. Chcę to troszeczkę ustabilizować. Zanim zaczęłam ten wpis, nie miałam żadnego pomysłu, jak sobie z tym poradzić. I po raz kolejny się okazuje, jak fantastycznym narzędziem jest pisanie Chwilę temu pojawiło się kilka pomysłów - do wypróbowania:
1) Przygotować sobie jakieś przypomnienie, jaki jest mój cel na ten miesiąc - np. tapeta na pulpicie, żebym widziała go codziennie i nie zapominała (poza brakiem asertywności najczęstszą przyczyną łamania postanowień jest u mnie po prostu zapominanie o nich).
2) Dodać do mojej listy "do zrobienia" jak najwięcej pozycji związanych z dbaniem o siebie - żeby zmusić się do przeznaczania na to czasu.
3) Mam listę rzeczy, które powinnam robić codziennie, podzieloną na poranki i wieczory, ale często odpuszczam sobie sporo zwłaszcza z wieczornej części, bo jestem zmęczona i nic mi się już nie chce poza spaniem. Może udać się to zmienić poprzez przesunięcie sobie "wieczoru" na zaraz po pracy - najpierw ćwiczenia, kosmetyki, przygotowanie się na następny dzień w pracy, a dopiero później, jak będę jeszcze miała siły, mogę się zabrać za swoje sprawy do zrobienia.

Mam nadzieję, że się uda i pomoże. Macie jakieś inne pomysły, które mogłyby pomóc mi wprowadzić więcej równowagi w moim trybie życia?

Bolą mnie mięśnie, ale nie wszystkie - już wiem, z którymi będzie największy problem, bo były najrzadziej używane. Zrobiłam sobie dzień przerwy, ale dziś wracam do ćwiczeń.

Odwiedziła mnie siostra, w naszym M2 zrobiło się więc trochę ciasno. Dlatego póki co skupiam się na takich rzeczach, które nie wymagają dobrych warunków do skoncentrowania się - nauka poszła na chwilę na bok, za to chcę ćwiczyć i troszeczkę ulepszać nasze miaszkanko.

I jeszcze jedno postanowienie: wczoraj po raz kolejny zapomniałam o umówionym spotkaniu. Koniec tego, zaczynam na poważnie i porządnie prowadzić kalendarz.

Spędziłam dwa dni nie ruszając się z domu i nadrobiłam wszystkie zaległości. Do tego zrobiła się wiosna I chociaż dzisiaj mam poziom energii nawet nie zerowy, ale na minusie, najbliższe dni widzę bardzo optymistycznie. Wreszcie mam warunki, żeby "wziąć się za siebie". Nic nade mną nie wisi i nie zamierzam na razie dokładać sobie nowych spraw. Dziś pierwszy wiosenny długi spacer, a wieczorem trochę poćwiczę.

Mam nadzieję, ze kiedyś zdradzisz co za firma

Dawno nic nie napisałam, bo nie wiedziałam, jak się za to zabrać. Jak się przyznać, że się nie udało. Ogólnie dzieje się bardzo dużo pozytywnych rzeczy, dużo udało mi się osiągnąć, moje życie nabrało dużego rozpędu. Kupujemy mieszkanie! Wreszcie, a dla nas to wielki i niełatwy do osiągnięcia cel. Ale nagle z etapu marzeń przeszliśmy do etapu oglądania mieszkań Jestem naprawdę szczęśliwa i chociaż już po drodze pojawiają się niełatwe do rozstrzygnięcia różnice zdań, to wiem, że w końcu znajdziemy coś, co nas oboje zachwyci i że to będzie "miejsce na ziemi" dla nas jako pary i każdego z nas osobno również.

Ale nie zmienia to faktu, że mój plan ładowania akumulatorów na ten rok zawaliłam. Nie udało mi się wytrzymać z żadnym z nawyków dłużej niż kilka dni. Z tymi, które wymagają wysiłku - dlatego, że mi się nie chciało. Z tymi, które go nie wymagają - bo zapominałam. Czy ktoś znalazł jakiś działający sposób na zapominanie o nawykach, które chcemy sobie wyrobić? U mnie zawsze stare przyzwyczajenie bierze górę i już w windzie sobie przypomniam, że miałam chodzić po schodach...

Dopiero dzisiaj zaczęłam z sierpniowym postanowieniem, a jest już 23. Ale jest tylko jedno dobre rozwiązanie - jutro też postarać się pamietać. Dlatego już teraz ustawiam budzik na 5:30, żeby mieć rano dodatkowe pół godziny na ćwiczenia. I jak rano się zdziwię, czemu tak wcześnie i co z tym czasem zrobić, to może uda mi się sobie przypomnieć

Trzymajcie za mnie kciuki. Bo efekt już jest. Po dzisiejszym poranku czuję się fantastycznie, wreszcie mam przyzwoitą ilość energii. Co ciekawe, spacery (a raczej dość szybkie marsze ) do pracy tak nie działają. Spróbuję jeszcze opcji połączenia ćwiczeń z chodzeniem i napiszę, jaki efekt.

A póki co trzymajcie za mnie kciuki i przywołujcie mnie do porządku, proszę